W prowokuj?cy do my?lenia sposób autor analizuje praktyki psychomotoryczne stosowane w ?lobkach w Kurytybie w latach 1986-1994, przyjmuj?c je jako praktyk? spoleczn?. Traktuj?c praktyki cielesne jako praktyki spoleczne, mo?na sproblematyzowac koncepcje ciala i psychomotoryczno?ci obecne w edukacji wczesnoszkolnej, podkre?laj?c ich podstawy w ró?nych i antagonistycznych koncepcjach czlowieka i jego relacji cielesnych: idealistycznej i dualistycznej koncepcji, która zajmuje si? cialem w sposób naturalistyczny, oraz koncepcji mechanistycznej, w przeciwie?stwie do materialistycznej, która poszukuje historycznych i spolecznych determinacji, aby stworzyc czlowieka jako intelektualn? / cielesn? calo?c. W rezultacie kontekstualizuje spolecze?stwo kapitalistyczne jako historyczn? calo?c, w której fizyczne cialo ludzkie podlega determinacjom przestrzeni, czasu i rytmu w celu oszcz?dzania ruchu, zgodnie z wymogami wyzysku sily roboczej do produkcji towarów, w ramach spolecznej relacji kapitalu i pracy najemnej.